هـَمــه بـدهے هایـــَم را هــَم کـِـهxa0صــآفــxa0کـُـنـمبــهxa0"دل פֿــود"xa0مــدیـون مےمــآنم ...بــرای تمـام"دلــم مےפֿــــواســـت"xa0هاےبے جواب مــانـده اش!!!

بَعضــیآ هَمچیــטּ פֿـوבشونـو میگیـــرَלּاِنگـآرxa0בے اُڪـسیـב ڪـربــטּxa0میگیـــرَלּxa0اُڪـسیـــژלּ פֿـآلـِـصxa0پَسـ میــבלּ ...בر حـآلــے ڪـﮧتــو بهتریـטּ شَرآیط بــﮧ عُــنوآלּxa0ڪـوבxa0بـه בرבچـَرפֿــﮧ هَستــےxa0میـخورَלּ

یه روز خوبــــ تو /آغوشش/..یه نهــــآر /دو نفره/..یه عــآلمه /عشـــــق بــآزی/../آرامشِ/ آغوشش..صدای نفساش دَمِ گــوشم..صدای /قلبــش/ وقتی سرمــو میذارم روی سینش..داغیِ /لَــباش/ وقتــی تو لَــبــآم قُــفل میشه..زمزمه ی آرومِ مَــن با /خُــــــدا/ وقتی از تهِ دل ازش خواستم این آرامشـــُ ازم نگیره../...

בلم مےפֿـــــﻮاﻫבxa0בفتر مشقــــمxa0را باز ڪنمو בوباره تمرﻳـــــטּ ڪنم ؛الفبـــــاے زﻧבگےxa0را ...مےפֿــــﻮاهم פֿـط פֿـطـــے ڪنمتمــــــام آטּ روزهایے کہ בلxa0شڪستــــــــمو בلم را ﺷـﮐــﺳـﺗـﻧــב .בلم مےפֿـــــﻮاﻫב اگر معلــــــمxa0گفـــت בر בفتـــــــر نقّاشے تاטּهر چـــہ مےפֿــــﻮاهـﻳــــב ﺑﮐﺷـــــ...

بــَـرآےِ خـودتــxa0زنـدڪًےxa0ڪـُن وxa0لـذتـــxa0ببـــر ...!بــہxa0جَـهـنــمxa0ڪـہ رفـتـــ xa0(!)بـے لـیــآقـتــــxa0بــوב ...!ڪَسے ڪہ تـــو راxa0دوستـــxa0دآشتـہ بـآشـَد ،بـآ تـــوxa0میـمــآنــَدxa0.بــَـرآےِ داشتـنَـتــــxa0مـےجَـنـگـدxa0.امــآ اڪًـر دوستـــ نــَـدآشتــہ بـآشـد xa0(!)بــہ هــَـرxa...

سـختxa0شـב برايـρ ...xa0تلخxa0شـב برايـρבرבxa0شـב برايـρxa0...xa0زنـבگـےxa0را مے گويـρ ...همـانـے كـﮧ برايتxa0آسـاטּxa0شـב ...xa0شيريـטּxa0شـב ...آراρxa0شـב ... حال تـو رفتـﮧ اﮮ ...امـا كاش قبـل اјxa0رفـتــنـتـــــــــxa0...xa0صبرxa0رازنـבگـےxa0بـבوטּxa0تـــــــــღـــــوxa0رابـﮧ مـטּ مے آمــوختـے .....

عزیز خانومکارمنددانشجوی دانشگاه شریفدیپلمهدودیمادرxa0جانمژگان جونهنرمندبرنزهجنگولکمجریفروشندهخریدارخفاشکیف قرمزیپشت کنکوریجیگرمعلممدلکپلپلنگیمو قشنگتپل خنگبچه مدرسه ایتر و تمیزپیرزنپر مشغلهنوجوانروشنفکرورزشکار

نمیدانیشاید اصلا باورت نشودخودت را در دلم جای دادیآری توبا خنده هایتبا دعواهایاتبا دوست داشتنتبا صدایم زدنتمن تو رارئوف میدانمیا نه بهتر بگویممهربانی را از روی تو ساختن

باز بارانو جوانه زدن سبزه هاودوباره زنده شد خاطرات گذشته

گاهی با خود می گویمکاش آدم های دنیا همه کور بودندو من کمی در ظاهرم غم را نشان می دادم

گاهی حضورتمثل بارش باران در تابستان می ماندمثل الانساعت یک و سی و پنج دقیقه هشتم تیر ماه