خاموشی . . .

به ماندن در این خانه عادت کرده ام...

به این اتاق.

انگار هزاران سال است که اینجا بوده ام.

دیگر رغبتی برای دیدن رنگ آسمان و شنیدن صدای خوش پرندگان نیست.

همین جا خوب است،

آرامش درون را به عذاب بیرون می پسندم

بیرون درد دارد.... مردم دارد...

آنان که فارغ از اندیشه به تو می نگرند و در پی قضاوت کردنند.

آنان که گاه با نگاهشان و گاه با رفتارشان حتی با سلامشان، آدم را آزار می دهند،

و تو جواب سلامشان را در دل فریاد می زنی که:

جواب ابلهان خاموشیست!!

اما او فقط سکوت تو را می شنود و به ضعف تو خشنود.

شاید مرهمی برای این درد باشد:

"او که نمی فهمد، اینگونه با سلامش تو را می آزارد"

]چقدر احساس حقارت دارد ....کاش میفهمید