بنده ی بد خدا

چرا گاهی اینگونه ناشکری می کنیم؟

چرا نمی توانیم دل صبر بسپاریم به خودش و بگذاریم مسیر رود به آرامی پیش برود،تحمل کوچک و بزرگ

امواج و ناهمواری ها را نداریم.همیشه می خواهیم همه چیز خوب و خوش و زیبا باشد.به گاه مشکلات

اشک میان چشم و بغض درگلو می خوانیمش اما به گاه آرامش یادمان هم نمی آید همیشه آغوشش

گشوده به سمتمان است.

بازهم اوست که بدی هایمان را نادیده می گیرد و یاریمان می کند.

خیلی نزدیک اما دور،این مسافت بین من و اوست.

1.خدایا شرمنده!

2.کمکم کن مسیر راستت همیشه راهم باشه.

3.بی تابی من از سر کم صبری نیست از ضعفه!

4.خداجونم خیلی خیلی ممنونتم که اینهمه دوستم داری.