نظر افلاطون در مورد کوروش کبیر:

هنگام پادشاهی کوروش، ایرانیان، آزادی داشتند

و همه مردان آزاد بودند و سرور و فرمانروای بسیاری

از مردمان دیگر نیز بودند. فرمانروایان رعایای خود را

در آزادی سهیم کرده بودند، چون سربازان و سرداران

همه را به یک چشم می دیدند و

با همه به برابری رفتار می کردند.

اگر در میان ایرانیان مرد خردمندی بود که می توانست

اندرزی بدهد که برای مردمان سودمند باشد،

چنان می کردند که همه مردم از خردمندی او استفاده کنند.

پادشاه بر کسی حسد نمی ورزید اما به همه آزادی میداد

تا آنچه می خواهند بگویند و آن کس را که اندرز بهتر می داد

و رای بهتر می نهاد، گرامی تر می داشت.

این بود که کشور از هر لحاظ پیشرفت کرد

و بزرگ شد زیرا افراد، آزادی داشتند

و در میان آنان محبت بود و نسبت بهم

حس خویشاوندی می کردند.