سفر یک قرص دوربینی به اعماق معده و روده/ نمایش رازهایی از بدن انسان

یک خبرنگار و مستند ساز تلویزیونی در بریتانیا با فروبردن یک قرص دوربینی به یک نمایش زنده در موزه علم بریتانیا تبدیل شد و تماشاگران را با سفر 9 ساعته دوربین به اعماق تاریک درون روده و معده خود برد.

مایکل جی موزلی با شرکت در یک برنامه و فروبردن یک قرص دوربینی از راه دهان به یک نمایش زنده در موزه علم بریتانیا در شهر لندن تبدیل شد تا مجموعه ای از رازهای بدن انسان را به نمایش بگذارد.وی در شرح این تجربه طی گزارشی که در دیلی میل منتشر شده را ارائه کرده است که دنیای روده و معده ما معمولا تاریک و شخصی است، در این دنیا مخلوقاتی زندگی می کنند که تاکنون روشنایی روز را ندیده اند و بر سلامتی ما به شیوه های مختلف که ما تازه در نخستین مرحله های درک آنها هستیم، تأثیرگذار هستند.وی یادآور شده است: برای آماده شدن این روز 24 ساعت چیزی نخوردم و تنها چهار لیتر داروی ملین کننده مصرف کردم که خوردن این میزان از دارو تجربه وحشتناکی بود اما به نظر می رسد برای پاک سازی پیش از ورود دوربین به معده ضروری بود در غیر این صورت دوربین چیزی جز تصاویری تیره و تار ارسال نمی کرد.

دکرت مارک مک آلیندون متخصص بیماریهاى معده و روده یکی از کارشناسان کار با قرص دوربینی در بریتانیا است. وی معمولا از این دوربینها برای تشخیص اختلالات داخلی استفاده می کند، قرصهای دوربینی به نقاطی از بدن می رسند که اندوسکوپهای انعطاف پذیر برای رسیدن به آنجا با مشکلاتی رو به رو هستند.در طول تمرین پزشکی تجارب عجیب و دردناکی داشتم که تاکنون تجربه نکرده بودم.

دوربینی که قرار بود قورت بدهم اندکی بزرگتر از یک سانتی متر و درست به اندازه یک قرص بزرگ ویتامین بود. با درنظرگیری اینکه دوربین دربرگیرنده تمام عوامل فیلم و نورپردازی است کوچک بودن آن بسیار تأثیرگذار بود.این دوربین در ثانیه سه عکس گرفته و آنها را به یک گیرنده منتقل می کند که در این نمونه تصاویر از طریق حسگرها به یک صفحه نمایش بزرگ در موزه علم منتقل شدند.نخستین احساس من پس از بلعیدن این دوربین حس آسودگی بود، درحقیقت با چالش قورت دادن آن مواجه شده بودند، اگرچه تجربه عجیبی بود. وقتی دوربین به انتهای مری رسید با تشویق تماشاگران رو به رو شدم اما تازه اول راه بود.

وقتی به معده رسید، تصاویری که ارسال می کرد منظره ای از غارهای بیگانه بود که با هر حرکت تکان می خورد. وقتی معده خالی است، غشا مخاطی شبیه باطلاق می شود و برای من تداعی کننده سطح مریخ بود.دیواره های معده مدام درحال حرکت هستند و با یکدیگر تماس دارند، اگر دوربین قابل هضم بود در این قسمت به قطعات کوچک خرد می شد و پس از آن در مایع معده که چون اسید باطری اتومبیل است غوطه ور می شد، اما دوربین به جای آن بدون اینکه صدمه ای ببیند از معده من عبور کرد و به روده کوچک رسید.سطح روده کوچک با چینها و برآمدگی هایی پوشانده شده که با هدف به حداکثر رساندن سطح موجود برای هضم فعالیت می کند و این فضا را تا اندازه یک زمین تنیس گسترش می دهد.