برو

غرور م زیر پا له شد....

نگران نباش کسی نشنید...جز صدای باران و دیوارهای سیاه اتاقم....

ناراحت نباش برای هیچ کس شبهه ای ایجاد نشد ...جز نگاه شکاک و بی تفاوت تو...

برو،

هر جا که میروی خوش باشی...

ولی یادت باشد که پشتوانه رسیدن به قله خوشبختی تو، نگاه ساده و منتظر من بود...

که چه ناامید میان گریه و تب بر راه ماند...

برو...

خوش باش...

زندگی مال تو...

مرگ مال من.