یاد تو

شعری نمانده که بنویسم

غزل ها غرق گریه ...

قصیده ها در تابوت آرامیده اند...

و قطعه های زندگی در حسرت گذشته ها پوسیده ...

باز همان حرفهای تکراری که هیچ کس نمی شنود...

گریه ها و زجه هایم تمام شده و عادت ها چند وقتی است در پوست و استخوانم رسوخ کرده اند...

عادت به نفس کشیدن در هوای غربت...در سکوت همهمه ها... در غبار دروغ ها

...

...و عادت به این که یاد تو را باید برای همیشه در دلم مدفون کنم...