در آن هنگام که بوته ي خار برروي زمين تنهابود
خداوند گل سرخي را در کنارش رويانید
آن گل در کنار ان بوته ي خار شکفت
خداوند بر گشت و آن گل را از روي زمين با خود به آسمان برد
اما........
آن گل ديگر هرگزنشکفت
نشکفت!
آري ان گل ريشه اش رادرکناران بوته ي خار جا گذاشته بود
در آن هنگام خداوند گريست
گريست و عشق را آفريد

برچسب:
نویسنده: تايافا