تلاش های فرهنگی استاد ملک زاده در مناطق محروم آفریقا

مناطق فقیرنشین زیمبابوه، تحت پوشش فعالیت های رایزنی فرهنگی

حومه شهر حراره – پایتخت کشور زیمبابوه – همچون حاشیه بسیاری از پایتخت ها یا شهرهای بزرگ دنیا به ویژه در کشورهایی بامشکلات اقتصادی افزون تر، مملو از انسان های بی نوایی است که به امید زندگی بهتر وبرای یافتن شغل و کاری که بتوانند با درآمد آن، حداقل شکم خود و خانواده شان راسیر نمایند شهر و روستای خود را ترک کرده و راهی پایتخت شده اند و به دلیل گرانیمسکن – اعمّ از خرید یااجاره – ، به ناچار در مناطقحاشیه ای شهر و یا مناطق خارج از محدوده، که بعضاً به صورت رایگان در اختیارشانقرار داده شده است و یا حتی به شکل غیر قانونی تصاحب نموده اند!، بدون کمترینامکانات رفاهی و خدمات شهری همانند آب لوله کشی، برق، خیابان های آسفالته، امکاناتبهداشتی و غیره زندگی می کنند.

در این نواحیِ شلوغ و پرجمعیت، زنان، مردان، کودکان و سالمندان فراوانی دروضعیتی اسف بار و رقت انگیز، روزگار می گذرانند؛ مردمانی محروم و فراموش شده که چهبسا افزون بر کمبود غذا و سوء تغذیه با بیماری های مختلفی همچون ایدز و بیماری هایوابسته به آن، سِل و غیره نیز دسته و پنجه نرم می کنند و چه بسیار کودکانی که هیچگاهبزرگسالیِ خویش را تجربه نمی کنند.

یکی از نکات مهم در این رابطه این است که از آنجا که مسلمانان آفریقایی در زیمبابوهعموماً خود یا والدینشان، مهاجرانی فقیر و جویای کار از کشور مالاوی و یا احیاناً دیگرکشورهای اطراف هستند که در کشور میزبان – زیمبابوه – به لحاظ اقتصادی و اجتماعی قشری کم بهره به شمار می آیند و در حقیقت، شهرونددرجه دوم می باشند، زندگی و حضورشان در این حلبی آبادها و مناطق فقیرنشین نیز بهوفور مشاهده می گردد.

رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در زیمبابوه برای آن که بتواند مردمانمحروم این مناطق را نیز تحت پوشش برنامه های خود قرار دهد برای شروع، اقداماتی رابه انجام رسانده است:

در گام نخست، سرپرست رایزنی فرهنگی ج.ا.ا در زیمبابوه و نماینده مجمع جهانیاهل بیت (ع)، شخصاً به سرکشی از این مناطق و شناسایی میدانی آنها و نیز آشنایی باشخصیت ها و مراکز فعال و مؤثر در این نواحی پرداخت.

در گام بعد، با یافتن افراد خیّر و بانیان خیر که عمدتاً از شیعیان لبنانی،هندی و پاکستانی ساکن زیمبابوه هستند و با همراهی و همکاری آنان، کمک هایی را – اعمّ از نقدی و خوراکی – در اختیار مساجد، مراکز خیریه و یتیمخانه هایی کهبه صورت مردمی شکل گرفته اند و به کمک رسانی به ساکنان نیازمند این مناطق ونگهداری از کودکان یتیم و بی سرپرست – با صرف نظر از نژاد، دین و مذهب مددجویان – می پردازند قرار داد. گرچه بخشی از این کمک ها نیزبه طور مستقیم و بدون واسطه این مراکز، در اختیار افراد و خانواده های محتاج قرارداده شد. شایان ذکر است این گونه کمک ها کماکان و گاهی به شکل روزانه ادامه دارد.

در سومین اقدام با هماهنگی شیوخ مسلمان و مسؤولان تشکل های کوچک اسلامی و یاغیر اسلامی که در همین نقاط وجود داشتند و با فراهم کردن وسیله رفت و آمد و یاپرداخت هزینه ایاب و ذهاب، زمینه حضور جمع قابل توجهی از مسلمانان و احیاناًمسیحیان، در برنامه های رایزنی فرهنگی که در محل این رایزنی، یا در مسجد آل محمد(ع) و سالن بنیاد اهل بیت (ع) – در منطقه اَوُندل – و یا در مکان های دیگر برگزار می شود را ایجاد کرد. روشن است که حضور اینعزیزان و بهره مندی مستمر آنان از این برنامه ها، تأثیر به سزایی در ارتقای سطحعلمی و فرهنگی شان دارد و می تواند موجب تعمیق و گسترش معرفت دینیِ آنها گردد. درخور اشاره است که از همان آغاز به گونه ای برنامه ریزی شد که همین افراد خودشاننیز در اجرای برنامه ها مشارکت جدی داشته باشند و بخشی از بار ارائه برنامه را همبه دوش بکشند؛ که این موضوع علاوه بر تشویق آنان، یکی از عوامل مؤثر در رشداجتماعی و فرهنگی و ایجاد احساس خودباوری و کرامت نفس در آنها می باشد.

کار بعدی، راه اندازی کتابخانه های کوچکی در منازل بود. رایزنی فرهنگی جمهوریاسلامی ایران با اهدای کتاب در بخش های مختلفی از مناطق فقیرنشینِ حاشیه حراره،این کتابخانه های کوچک را ایجاد کرد. معمولاً کتاب ها در خانه یکی از اعضا که مکانو امکان مناسب تری دارد، نگهداری می شود و سایر اعضا که از اهالی همان محله یامحله های اطراف هستند با مراجعه به وی، کتاب ها را امانت می گیرند. همچنین اعضا باارائه خلاصه مطالب کتابی که خوانده اند از جوایزی نیز بهره مند می گردند.

پنجمین کار،تشکیل جلسات بحث وگفتگو و کلاس های علمی،فرهنگی،هنری،مهارتی و دینیدر منازل و مساجد است که حضور بانوان و کودکان در این کلاسها بسیار چشمگیر میباشد. از جمله برنامه های جنبی این کلاسها نیز پخش فیلم های ایرانی است.