در یک عصــر ِ حضور
کوچـہ هاے ِ تنگ ِ آغوشت را بلعیــدم
و حـآلآ کہ نیستے
تن بـہ هر کوچـه ایے مے فروشـــم
بن بست است
ـهـرزه گــرد ِ کوچہ ها شـده ام
بہ بـهـانہ ے ِ آغوشت ...
جـآ گذاشته ایے مـرا میان ِ یک آغوش دلتنگے کہ چہ ؟
کہ ثابت کنے مرد شده ایے ؟!
کہ مـرد ها دلتنگ نخواهنـد شد !
نہ جـانـم !
آخرش کـم میاورے
میایے مے نشینے رو به مشرق ِ دلـم
همان جایے کہ همیشه " دلتنگے " آغـاز مے شود
بهـانہ مے گیرے
بغض مے کنے
نـآ آرام مے شوے ...
و در تمـام ِ این مدت
من خنده ام مے گیـرد کہ
مــرد من کــم آورده
و یک دنیـآ مــرآمےخواهــد
مثل روز روشن است
هر چقدر هم مــرد باشے
بزرگ شده باشے
سنگ بمانے
مقابل ِ " من "
طاقت نمے آورے پسرک بازیگوش ِ سـر بہ هوا
و این یک شروع ِ دوست داشتنے براے پایان است ..
برچسب:
نویسنده: تايافا
تاريخ: يکشنبه
9 تير
1392 ساعت: 20:51