انسان درطول حيات همواره با دعا مانوس بوده، با آن به سر برده است. نياز بشر به دعا چنانگسترده است كه تنها اختصاص به مؤمنان نداشته بلكه در طول تاريخ در زندگى كافراننيز وجود داشته است. ولى آنان، در اثر گمراهى، اين عمل مقدس و پراهميت را در جايىغير از جايگاه شايسته آن به كار مى برند. آنها بهجاى اينكه نياز خود به عالم غيب را در اعتقاد به خداى بزرگ و در طلب از او جستجوكنند، براى رفع اين احتياج، به سمت غير او متوجه شدند. قرآن كريم مى فرمايد: «ومادعاء الكافرين الا فى ضلال » (1) ; دعاى كافران، كه غيرخدا را مى خوانند، درگمراهى است و راه به جايى نمى برد.
