آرامِشِ حُضور تـو

مـردِ من میدونم همه تلاشِت واسه اینه که خوشبختم کُنی،واسه آسایِشم تـو زندگی،میدونم خستگیِ کارُ تحمل میکُنی به اُمیدِ یه آیندهِ شیرین کنار هم.

خیلی وقتا که سرکاری دلم هواتـو میکُنه اشکام سرازیر میشن بهونه گیر میشم بداخلاقی میکُنم.

تا برام اس میاد میپرم رو گوشیم به اُمیدِ دیدن اسمِ قشنگت رو صفحش.

وقتی میبینم با وجودِ خستگیت نازمو میکِشی تهِ دلم بیشتر عاشقت میشم.حتی اگه لوس میشمُ بداخلاقی میکُنم اما دلم برات ضعف میره.

حتی لحظه هایی که کنارم نیسی با یادِ تو میگذرونم،با حسِ قشنگِ حضورت تو دنیام.

دوری ازت عشقم بهتُ کم نمیکُنه.هیچوقت.اینجوری بیشتر قدرِ تو و روزایِ شیرینِ باهم بودنمونُ میدونم.

دوستت دارم همسر عزیزم

خُدایا شُکرت بابت این عشقِ شیرینی که تو دلامون گُذاشتی،بابت مُعجزهِ قشنگت،بابت تموم شُدنِ روزایِ سختمون.