آقای روحانی و حد و مرز آزادی در ایران ( یک )

دکترحسن روحانی رئیس جمهوری که مردم ایران چشم به کابینه اش دوخته اند و آدمی مثل من منتظر است ببیند در نخستین روز هفته دفاع مفدّس در میدان آزادی تهران در باره شروع جنگ و ادامه جنگ و میراث بران جنگ و حامیان هنوز تشنه جنگ چه خواهد گفت، دیروز در رسانه ملّی اظهار داشت دولتی که متّکی به آراء عمومی است از وجود رسانه آزاد واهمه ایی ندارد .

این صحبت آقای روحانی را من نفهمیدم منظورش چیست.

اولا در مملکت ما دولت یک چیز است ، حکومت هم یک چیز دیگر .

مداحان و ملاها و امام جمعه ها و ریش سفیدان محلی و کفن پوش ها و متولیان امام زاده ها هم تمام برای خودشان قدرتی به حساب می آیند که مردم ر ا موظّف به رعایت الزاماتی می دانند که آنها تعیین می کنند.

حتی در آبادی ما آدمی مثل عباس طیّب ، حسن ریش و علی ممّد علعطشه یا تقی بیغم و... می تواند ادعا کند و برای آموزش و پرورش یا جاده کنار گذر خط و ربط تعیین کند .

دوم اینکه بر فرض ، دولت آقای روحانی از آزادی بیان بویژه نقد دولت خود توسط رسانه ها ترسی نداشته باشد .

آیا این موضوع ضامن بقای آزادی است ؟

مثلا ممکن است من بخواهم بروم در مورد احضار مسعود کیمیایی و بهرام بیضایی توسط سعید امامی و دستور معاون وزارت اطلاعات وقت مبنی بر ساختن فیلمی فرمایشی در ستایش از رژیم در تلویزیون صحبت کنم .

آیا آقای روحانی می تواند امنیّت و سلامت مرا در بعدازخروج از صدا و سیما تامین کند یا نه ؟