میلاد امید مستضعفان بر منتظران مبارک

شب میلاد تو، هنگامه گشودنپنجره های امید است به روی بغضِ ستم دیدگان بی پناه تاریخ.
میلاد امید مستضعفان و آخرینامام شیعیان مبارک

سپیده فردا

چشم تو لایحه روشن آغاز بهار

چشمها پرسش بیپاسخ حیرانیها

دستها تشنه تقسیم فراوانیها

با گل زخم، سر راه تو آذین بستیم

داغهای دل ما، جای چراغانیها

حالیا! دست کریم تو برای دل ما

سرپناهی است در این بیسر و سامانیها

وقت آن شد که به گل، حکم شکفتن بدهی!

ای سرانگشت تو آغاز گلافشانیها!

فصل تقسیم گل و گندم و لبخند رسید

فصل تقسیم غزلها و غزلخوانیها...

سایه امن کسای تو مرا بر سر، بس!

تا پناهم دهد از وحشت عریانیها

چشم تو لایحه روشن آغاز بهار

طرح لبخند تو پایان پریشانیها

قیصر امین پور

امامزمان(عج)درکلام شهید آوینی

امروز بعد از يازده قرن كه از تولد آخرينحجت خدا در كره زمين مى گذرد; نشانه هاى صدق وعده هاى قرآن و احاديث ظهور بيشترىيافته است، عصر جاهليت ثانى تاريكترين روزهاى خويش را نيز سپرى كرده و اين خودنشانه اى ديگر است مگر نه اينكه فجر صادق هنگامى فرا مى رسد كه شب كامل شده باشد؟رايحه ظهور موعود، دل شيفتگان حق را بى تاب كرده و آنان را به صحنه حضور كشاندهاست.

شهید سید مرتضی آوینیدر دل نوشته درباره امام زمان(عج) نوشته است : ما پيروان راه هزاران ساله انبياهستيم و به عهد ازلى خويش با آفريدگار متعال لبيك گفته ايم و براى تحقق آن عصرموعود، عصر عدالت و حاكميت احكام خدا، قيام كرده ايم تا راه تاريخ را به سوى نوربگشائيم و اگر چشم دل باشد خواهد ديد كه اين راه با بالهاى ملائكه فرش شده است.

خبر آمد خبری در راه است

خبرآمد خبری در راه است
سرخوش آن دل که از آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید...شاید
پرده از چهره گشاید...شاید

دست افشان...پای کوبان می روم
بر در سلطان خوبان می روم

می روم بار دگر مستم کند
بی سر و بی پا و بی دستم کند

می روم کز خویشتن بیرون شوم
در پی لیلا رخی مجنون شوم

هر که نشناسد امام خویش را
بر که بسپارد زمان خویش را

با همه لحن خوش آواییم
در به در کوچه ی تنهاییم

ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر
نغمه ی تو از همه پر شور تر

کاش که این فاصله را کم کنی
محنت این قافله را کم کنی

کاش که همسایه ی ما می شدی
مایه ی آسایه ی ما می شدی

هر که به دیدار تو نایل شود
یک شبه حلال مسائل شود

دوش مرا حال خوشی دست داد
سینه ی ما را عطشی دست داد

نام تو بردم لبم آتش گرفت
شعله به دامان سیاوش گرفت

نام تو آرامه ی جان من است
نامه ی تو خط اوان من است

ای نگهت خاست گه آفتاب
در من ظلمت زده یک شب بتاب

پرده برانداز ز چشم ترم
تا بتوانم به رخت بنگرم

ای نفست یارومدد کار ما
کی و کجا وعده ی دیدار ما

دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد
به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد

به مکه آمدم ای عشق تا تو را بینم
تویی که نقطه ی عطفی به اوج آیینم

کدام گوشه ی مشعر، کدام کنج منا
به شوق وصل تو در انتظار بنشینم

ای زلیخا دست از دامان یوسف بازکش
تاصبا پیراهنش را سوی کنعان آورد

ببوسم خاک پاک جمکران را
تجلی خانه ی پیغمبران را

خبر آمد خبری در راه است
سر خوش آن دل که ار آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید...شاید
پرده از چهره گشاید...شاید

مرحوم آغاسی