عطر و تاوان

مثل گل های بهاری ،

میان باغچه افکارم می رویند ...

و عطرشان نا خواسته،

همسفر نفس هایم می شوند!

حتی،

خواب علف های هرز افکارم را هم،

پریشان می کنند...

نترس،

نمی گذارم زمستان،

غنچه هایت را ،

بمیراند!

قول میدهم تاوانش را،

با گرمی اشک هایم،

بدهم ...