بازی بزرگان

سلام

۱. اینقدر همه چی آرومه و ما چقدر خوشحالیم که اصلا متوجه نشدیم که

کی بهمن ماه اومد ورفت.

حالا ما موندیم و یه آرشیو وبلاگ که ییهویی از دیماه می پره به اسفندماه

و این وسط ، میمونه تکلیف خاطرات بهمن ماهی ما ، که خب خیلی هم

مهم نیست مشخص بشه یا نه ، نهایتا میره قاطی تکلیف نامشخص خیلی

چیزای دیگه که البته با توجه به سن و سال ما ، ربطی به ما نداره.

۲.دوره و زمونه ای شده واسه خودش این ایام.

مامانی به مانیا میگه :

"عزیزم ، اون کنترل رو به من میدی؟"

و مانیا در نهایت خونسردی جواب میده :

" نه نمیتونم ، دستم بنده."

یکی ندونه فکر میکنه مسئولیت تر و خشک کردن ۲۴ ساعته یک جفت دوقلوی

بسیار منظم بر عهده شه.

۳.چندوقتیه که ما هم رسما وارد بازی بزرگان شدیم.

اینه که هر مسابقه فوتبالی که پخش میشه ، میشینیم وردست بابایی و در

حال پذیرایی از خودمون با تنقلات موجود ، می پرسیم که :

"کدوم تیم ، تیم ماست؟"

البته در مواقعی که یه تیم پیرهنش آبی باشه ، خودمون میتونیم تشخیص

بدیم که تیم ما کدومه.

فقط یه ذره باید روی اعصابمون مسلط تر باشیم ، چون بعضی وقتا احساس

می کنیم ناداوری ، بدجوری روی اعصابه و ما هم که حساس و احتمال اینکه

تبدیل به تماشاگرنما بشیم زیاد.

۴.در پی آشنایی با مفاهیم علمی ارائه شده در درس علوم مهد ، خواستیم

که بابایی رو هم در جریان کشفیات علمی خود قرار بدیم.

اینه که من از بابایی پرسیدم :

" بابایی ، تو میدونستی که پ.س.ت.ان.د.ا.ر.ی؟"

و بابایی که از شنیدن این راز علمی ، شوکه شده بود ، گفت که :

"چطور؟"

و من بصورت کاملا علمی ، توجیهش کردم که :

"چون تو رو مامانت زاییده ، پس تو پ.س.ت.ا.ن.د.ا.ر.ی."

تازه این از نتایج سحر است بابایی.

باش تا ما چندصفحه بیشتر بخونیم این کتاب علوم رو.

۵.و همین الان ، یکی دیگه از نشونه های "همه چی آرومه " های این حوالی ،

بر ما ظاهر و آشکار گردید.

اون هم اینه که هر چی تلاش می کنیم واسه گذاشتن عکس ، به در بسته

می خوریم.

به محض برطرف شدن مشکل ، برمی گردیم و ... .

برگشت نوشت :

جل الخالق !!! مشکل قرار دادن عکس حل شد ، بر خلاف کلی مشکل که

سالهاست قراره برطرف بشن و ... .

گفتیم چند تا عکس بذاریم از محل دود چراغ خوردنمون تا ببینید که دانشمند شدن

همچینیا ساده هم نیست .

خدائیش تمرکز مانیا رو در حال علم اندوزی دارین.