او رفت

او رفت

او رفت و رفت و راه ها به انتها رسید .

او رفت و رفت و جهان تمام شد؛

او رفت و رفته رفته تنش را جان کرد و جانش را جان جان .

و از آن پس جاده هایی بود که توش و توانی دیگر می خواست .

راه هایی که باید

بی پا و بی سر می رفت.

بالا رفتن از سر بالایی آسمان و گذشتن از پیچ های ملکوت . . . . .

روحش شاد . . . .