بهار و زمین

بهار عاشق بود و زمین معشوق.

عشق بی تابی می آورد و بهار بی تاب بود.

زمین اما آرام و سنگین و صبور.

زمین هر روز رازی از عشق به بهار می داد و می گفت :

این راز را با هیچ کس در میان نگذار .

نه با نسیم ونه با پرنده ونه با درخت .

رازها را که برملا کنی ،بر باد می رود و راز بر باد رفته ،

رسوایی است .

هر دانه رازی بود و هر جوانه رازی .

هر قطره باران و هر دانه برف ،رازی.

رازها در دل بهار بالیدند و بارور شدند و بالا آمدند ،

و بهار چنان پر شد و لبریز که پوستش ترک برداشت

و قلبش هزارپاره شد.

و زمین می گفت که عاشقی این است که

از شدت سرشاری سرریز شوی

و از شدت ذوق،هزارپاره.

عشق آتش است و دل آتشگاه .

اما عاشقی آن وقتی است که دل آتشفشان شود .

راز باید عظیم باشد و عاشقی مهیب .

وپرده از عاشقی آن زمانی برداشت که جهان حیرت کند.

و بهار پرده از عاشقی برداشت ،

آن هنگام که رازش عظیم گشت و عشقش مهیب .

وجهان حیرت کرد