تمام احساست

را جمع می کنی در سر انگشتانت تا برایش بنویسی...

شاید روزی بخواند

و اگر خوش شانس باشی باورت کند...!

نمی دانی او که دل بسته ی دیگری است

کسی را نمی بیند...!

صدایی را نمی شنود...!

اما تو باز هم با عشق و امید برایش می نویسی

از هر چیزی که دلسرد شده باشی

از خدا دلسرد نیستی...

ایمان داری که اگر او بخواهد معجزه خواهد شد...!

و این می شود تنها دلیلت برای زندگی...!

روزی که این ایمان را از تو بگیرند

تبدیل خواهی شد به یک مرده ی متحرک...

گاهی خواندن نوشته های یک آدم

تلنگری می شود برای روح بی آرام و قرارت

نوشته های بانویی با یک علامت سوال...!

هدف من تغییر نکرد...

تنها برای رسیدن به این هدف مصمم تر شدم

+ پی نوشت:

ممنون از تمام نوشته هات دانشجوی کاشانی...