پایان...

ماشین زیبایی از خیابان گذشت...

خواستم مانند جامعه شناسان وقتی همه به آن چشم دوخته اند من مردم را نگاه کنم

اما آنچه که انتظار داشتم را ندیدم...

دیگرمردم ماشین های زیبا را نگاه نمیکردند بلکه به نانی که در دست

پیرمردی خمیده بود چشم دوخته بودند...

این روزهادیگر خیلی ها زیبایی اشیارا فراموش کرده اند وتنها برای

زنده ماندن در این شکارگاه دست و پا میزنند...

دیگر تنها فقر است که مردم توانایی شرکت در کنسرتش را دارند...

این مسیر به کجا ختم میشود؟؟؟