خواجه حافظ ...

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

که سر به کوه و بیابان تو داده ای مارا

شکر فروش که عمرش دراز باد چرا

تفقدی نکند طوطی شکر خا را

غرور حسنت اجازت مگر نداد ای گل

که پرسشی نکنی عندلیب شیدا را

به خلق و لطف توان کرد صید اهل نظر

به بند و دام نگیرند مرغ دانا را

ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیست

سهی قدان سیه چشم ماه سیما را

چو با حبیب نشینی و باده پیمایی

به یاد دار محبان باده پیما را

جز این قدر نتوان گفت در جمال تو عیب

که وضع مهرو وفا نیست روی زیبا را

در آسمان نه عجب گر به گفته ی حافظ

سرود زهره به رقص آورد مسیحا را

(حضرت حافظ)