افکار پریشان...

من در ژرفترین دره ها مرتفع ترین قله ها را پیموده ام.

من در بالا ترین ارتفاعات عمیق ترن گودالها را دیده ام.

من درکوچکترین چشمه ها وسیع ترین اقیانوسها را به تماشا نشسته ام.

من در بی نهایت هیاهو طولانی ترین سکوت را یافته ام.

من درپرنور ترین انوار تاریکی مطلق را لمس کرده ام.

من درخالی ترین سفره پیرترین دهقان که در فرسوده ترین

کلبه و در دور دست ترین مکان ممکن میتوان او را یافت نفرت

مفرط او را نسبت به آفریننده اش با تمام وجود بی وجودم

حس کردم و آنرا همچون جامی خالی از بی نهایت بودن خویش سر کشیدم.

من در بیکران وجود خویش هیچ چیز را به دست نیاوردم...

( برگرفته از افکار پریشان خودم)