استناد به روایاتی در رد تصوف،متکلم یا فیلسوف؟!.

عده ای از کج اندیشان بی اطلاع فکر کرده اند،که متکلمین شیعی-همان بزرگوارانی که متخصصان متبحر فرق و ادیان نیز هستند-برای نقد و رد فرقه های تصوف تنها به چند روایت که در ذم آنان وارد شده بسنده می کنند.

بر اساس همین تصور نادرست نوشته اند:((چند حدیث جعلی در مذمت تصوف قرائت می نمایند و نام این کار را نقد تصوف و مقابله با فرق انحرافی می نامند در حالی که این مطالب بی اصل و اساس هر روز بر قوت فرق انحرافی می افزاید؛زیرا صوفیان به راحتی با ارائه مدارک تاریخی و چند تحقیق نشان می دهند که این مطالب دروغ و بی اساس است/مکتوب شماره پنجم،شیخ یاور وکیلی)).

ما فعلا قصد بحث درباره ی سند و دلالت روایات ذم تصوف را نداریم،که در جای خود باید به آن مهم نیز پرداخت.ما می خواهیم روش نقد تصوف در میان متکلمین شیعی و فلاسفه را با ذکر دو نمونه تحلیل کنیم،و به این نکته پی ببریم که کدامین گروه در نقد تصوف از روایات آن هم بدون تحلیل سندی و روایی استفاده کرده،و کدامشان از نقد عقلانی مبانی تصوف سخن می گویند:

1-استاد سید قاسم علی احمدی از مخالفان فلسفه/عرفان و مدافع/مروج کلام ناب شیعی می باشند.ایشان نوشته است:(در حکم به بطلان مرام تصوف،احتیاج به آیه و روایت خاصی در رد آن نیست،مانند دیگر مذاهب و فرقه های باطل که صرف عدم انطباق آن ها با قواعد و اصول دین و مذهب،برای بطلان آن ها کافی است اگرچه نص خاصی هم در بین نباشد.مثلا در حکم به بطلان بهائیت،احتیاج به ورود نص خاصی از کتاب و سنت در مورد آن ها نیست،بلکه هرگاه اعتقادات و سلوک این فرقه با آنچه از موازین و قواعد کلیه و اصول دینیه که از محکمات ادله شرعیه به دست آمده است،انطباق نداشته باشد،برای حکم به بطلان و فساد آن ها کافی است.پس ما احتیاج به برهان خارجی از آیات و روایات در حکم به بطلان تصوف نداریم،بلکه اگر اصول و عقاید عرفا و صوفیه تشریح و بیان شود،ظاهر می شود که عقایدشان با عقاید مذهب منطبق است یا نه،و در نتیجه صحت و فساد عقاید آن ها معلوم می گردد/شرح رساله اعتقادات علامه مجلسی،ص82).

2-استاد عبدالحسین خسروپناه که از مدافعان و مروجان فلسفه و عرفان هستند،و از سال 1364تا1385از اساتیدی چون حسن زاده آملی،جوادی آملی،مصباح یزدی و انصاری شیرازی استفاده کرده اند(جریان شناسی فکری ایران معاصر،ج1،ص386)،در نقد تصوف فرقه ای بدون هیچ بحث سندی یا دلالی به احادیث ذم تصوف متوسل می شوند:(اولین مخالفت با تصوف التقاطی سنتی را می توان در فرمایشات ائمه-علیهم السلام-جستجو کرد.روایات صحیحه ائمه اطهار-علیهم السلام-پیرامون نقد تصوف و فرقه های صوفیه در کتاب سفینة البحار،واژه صوف وارد شده است:1-بزنطی از اسماعیل بن بزیع از امام علی بن موسی الرضا-علیه السلام:کسی که به نزد او نامی از صوفیه..../جریان شناسی ضد فرهنگ ها،ج2،ص448).

حالا جای این پرسش باقی است،که چرا عده ای تقوای علمی را رعایت نکرده،و بدون تحلیل کلیه ی ردیه های تصوف اعم از موافقان و مخالفان فلسفه و عرفان،و بدون ذکر سند برای مدعایشان،به دروغ روش به قول خودشان غیر علمی همفکرانشان در نقد فرقه های تصوف را به مخالفانشان نسبت می دهند؟و به آن خرده هم می گیرند!.