در مصیبت پاره ی تن پیامبر خدا-صلی الله علیه و آله-

از او-امیرالمؤمنین علیه السلام-نقل شده که این کلام را هنگام دفن سیده ی زنان،فاطمه-علیها السلام-،بیان فرموده است مانند کسی که در کنار قبر حضرت رسول-صلی الله علیه و آله-با او مناجات می کند:

((سلام بر تو ای رسول خدا،از جانب خودم و از جانب دخترت که در همسایگی تو منزل گرفته و شتابان به تو ملحق شده است.ای رسول خدا،صبر من از فراق دختر برگزیده ی تو کم و توان تحمل من در برابر مصیبت او ضعیف است،مگر این که در تأسی به فراق عظیم تو و مصیبت سنگین تو جایی برای تسلی من وجود دارد،چون خودم سرت را در لحد قبرت روی خاک نهادم و روحت از بین سینه و گلوی من بالا رفت.پس-باید بگویم:-ما برای خداییم و به سوی او باز می گردیم.امانت پس گرفته شد و آنچه نزد من گرو بود،دریافت شد،ولی حزن من ابدی است و شب من به بی خوابی خواهد گذشت تا وقتی که خدا برای من اختیار کند خانه ای که تو در آن ساکن شده ای و دخترت به تو خبر می دهد بر اتفاق امت تو بر ظلم به او.پس به دقت بپرس و حال ما را از او جویا شو با این که از فوت تو مدتی نگذشته و تو از یاد نرفته ای.و سلام من بر شما باد؛سلام کسی که با شما وداع می کند نه سلام کسی که رنجیده و نه سلام کسی که خسته و ملول شده است.پس،اگر از کنار قبر شما برگردم،از روی ملالت و خستگی نیست و اگر بمانم نیز از روی بدگمانی به وعده ی خدا به صابران نیست)).

{نهج البلاغة،خطبه202}

((السلام علیک یا سیدة نساء العالمین،السلام علیک یا والدة الحجج علی الناس أجمعین،السلام علیک أیتها المظلومة الممنوعة حقها.

سپس بگو:اللهم صل علی أمتک و ابنة نبیک،و زوجة وصی نبیک،صلاة تزلفها فوق عبادک المکرمین،من أهل السموات و أهل الأرضین)).

{اقبال٬ص۶۲۳}