زندانی عشق

بــــه کُنـــــح عزلتی مســکن گزیدم

به هیــــچم گـــر نیرزد ، بـــاد بــــادا

که این هیـــچم زیاد است از سر من

گرفتـــــی گــــر ز آتش گرمـــیش را

وزآن پروازگــــــر بــــال و پـــــرش را

زمــــهرو مـــــاه اوج بـــــرتــــرش را

زباران نــــرمی و چشـــــــم ترش را

زشــــب تـــاریکی ِ دورو بـَـــرش را

زکــــوِه بیســــــتون جاه و فَـــرَش را

زفــــــرعونِ زمـــــان جـــــام زَرَش را

چه ماند جز طفیلــــی؟ من همینـــم

نِیَم مــــرغِ هـــــــوا. مــــورِِ زمینـــم

"رســــا" فریاد زن .چو ن گوش گردون

پُراســـــت از کَــژٍّی این گـــردشِ دون