سیامک بهرام پرور

گیلاس های آتشی آبدار را

« هذا موكلی …» : غزلم دف گرفت ، گفت

تو هم گرفته ای به وكالت سه تار را

« یك جلد …» آیه آیه قرآن ! تو سوره ای

« یك آینه …» به گردن من هست …دست توست

دستی كه پاك می كند از آن غبار را

« یك جفت شمعدان …»؟! نه عزیزم ! دو چشم توست

مهریه تو چشمه و باران و رودسار

بر من بریز زمزمه آبشار را

« ده شرطِ ضمنِ … » ده ؟! …نه ! بگویید صد هزار

لیلی تویی كه قسمت من هم جنون شده

پس خط بزن شرایط دیوانه وار را