غزل
کجا رفتی ای دوست؟
تورفتی زمان رفت
اندوه تا آسمان رفت
تورفتی چمن خشک شد
برف بارید
تو رفتی درختان زتن جامه کندند
و باد آمد وبرگها را فنا کرد
مرا این چنین زارو تنها
به توفان گم کرده منزل سپردی
مرا این چنین با غم دل
تنها نهادی و
رفتی
رفتی
بیا دشت ها خشک وخالیست
بیا بی تو در باغ شقایق صفانیست
برچسب:
نویسنده: تايافا