-بخشش را "بخش کن" ... محبت را "پخش کن" ...

- غضب "پریشانی" است... نهایتش "پشیمانی" است ...

- "به طرف" گوش بده... "بی طرف" نظر بده ...

- شکیبایی... بر هر "دعوایی"، "دواست" ...

- هر چه "بضاعتمان" کمتر است ... "قضاوتمان" بیشتر است

- وقتی "عصبانی" هستم ... "لب به لبخند" نمی زنم

- با "خویشتنداری" ... "خویشاوند داری" ...

- "بخشش" ... پاک کن "رنجش" ...

- به "خشم" ... "چشم" نگو ...

- در اینکه با هم "تفاوت داریم" ... با هم "تفاهم داریم" ...!

- موقع عصبانیت... "داد نزن" خود را "باد بزن"

- سوء تفاهم، "تیر خطایی" است... که از "گمان" رها می شود

- انسان "خوشرو" ... گل "خوشبو" ست...

- "آتشنشان" باش ... "آتشفشان" نباش ...

- از دورویی "دوری" کنیم... جای "دوری" نمی رود

- وقتی "دور هم" جمع نشدیم ... "دور از هم"منها شدیم

- از "تنفر" ... "متنفرم" ...

- "می توانست" اینطور نباشد... "می توانم" اینطور نباشم ...