این قدم های پر سهم....

این روزها که می گذرد، بیشتر به درستی این حقیقت می رسم که باید پندهای قدیمی ترها را با طلا نوشت. یادش بخیر، پدربزرگ خدابیامرزم همیشه می گفت اگر می خواهی بفهمی جای تو در زندگی کجاست، اول ببین لقمه ی سر سفره ات حلال است یا حرام و یادت نرود که سهمت از زندگی به تعداد قدم های خیری ست که توفیق برداشتنش نصیبت می شود!

روزهایی که این نصایح را شنیدم، پسرک نوجوانی بودم که هنوز با مشکلات زندگی در میانه ی گود پنجه در پنجه نشده بودم. ولی حالا می فهمم که کشتی زندگی هرکس روی موج هایی که خودش به آب می دهد، شناور است. و این پندهای حقیقتاً شکرریز همچون قطب نمایی آدمی را برای آرام پهلو گرفتن در اسکله زندگی، یاری می دهند.