می خواهم سفر آغاز کنم

سفری درآغوش باد

به دورترین برزخ تنهای جهان

در دل یک کوه بلند

کنج یک غاربزرگ

ودر آن آتشی ساز کنم

از پهنه ی تنهایی خود

و با رنگ شعله ی آ ن

بر سینه ی غار

قلب زخم خورده ای نقش کشم

و زیر آن با خون دلم بنگارم

روزگاری بشری بود که خود

نه شکارچی بود و نه شکار

بلکه طعمه ای بود

بازیچه دست صیاد نامرد روزگار

که با او عشق را بقلاب کشید

شاید روزی کتیبه ی مرا کشف کنند

تا بدانند که در عصر ما

شکار آهوو گوزن منسوخ بود

و تنها صید دوره ی ما

دل های ساده بی پروا بود